Toen wij het huis in 20o4 kochten hadden we direct een nauwe band met een oude eik die in het midden van de tuin stond. We hebben altijd aangenomen dat deze eik ongeveer net zo oud was als het huis dat oorspronkelijk dateert van 1904. De kinderen hebben er een hut in gebouwd en we hebben een schommel opgehangen aan een van de enorme laaghangende takken. Er is wat afgeklommen in deze indrukwekkende boom.
Bij vertrek hadden we altijd het gevoel dat de eik zou waken over ons huis in onze afwezigheid. In de loop van de tijd ging de conditie van de boom echter steeds meer achteruit. Op een meter of 2-3 boven de grond splitste de stam in tweeen en we zagen meer en meer dat deze twee delen verder van elkaar af kwamen te staan. Een proces dat zichzelf alleen maar versterkte.
Via Jonas, de loodgieter uit Molkom, kwamen we op het spoor van Olle Andersson. In de herfst van 2024 heeft hij een diagnose gemaakt van de toestand van de boom. Zijn advies was om middels spanbanden op hoogte de twee stamdelen bij elkaar te brengen en te houden. Zo gezegd, zo gedaan. In november 2024 is deze klus geklaard in de hoop dat hiermee de eik nog een aantal jaren mee zou kunnen.
Een jaar, en een aantal stevige windstoten, verder, bleek dat niet het geval te zijn. De eik bleek zo verzwakt dat een van de onderste zware takken min of meer spontaan naar beneden viel. Dat was het signaal om dezelfde Olle Andersson te vragen om de hele eik te ontmantelen. Tot onze grote spijt. Wat rest zijn brokken van de eik in de tuin, een aantal uit de eik gezaagde planken en warme herinneringen aan een majestueze boom.
